Inleiding

In Nederland is de laatste jaren veel aandacht geschonken aan Cognitieve Gedragstherapie (CGT) als behandeling voor ME/CVS-patiënten, vooral door onderzoekers verbonden aan het Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid in Nijmegen. Zij menen dat CGT in combinatie met het systematisch opvoeren van de activiteit (graded exercise therapy (GET) of graded activity (GA)) dé therapie is voor alle ME/CVS-patiënten. Daarvoor baseren zij zich op Britse onderzoeken en hun eigen grootschalige onderzoek naar het effect van CGT/GET bij ME/CVS [1]. In de media stellen zij de succespercentages uit hun onderzoek nogal rooskleurig voor en wekken zij de indruk dat patiënten die niet herstellen onvoldoende zijn gemotiveerd [2]. Dit spoort met hun hypothese dat er bij ME/CVS geen sprake is van lichamelijke afwijkingen en dat patiënten hun ziekte instandhouden door verkeerde gedachten en gedragingen: zij zouden ten onrechte menen dat ze lijden aan een lichamelijke ziekte. Daarom zouden velen activiteit vermijden uit angst daardoor te verslechteren. Volgens genoemde CVS-onderzoekers gaan zij echter juist achteruit doordat zij inactief zijn. Andere ME/CVS-patiënten zouden klachten houden doordat ze te actief zijn of hun activiteit niet goed doseren. Door CGT/GET zouden zij leren hun foute gedachten te veranderen en daarmee hun gedrag. Dat zou leiden tot herstel.