Muriel d'Oeil

Columnist Muriel d'Oeil kent WAO-ers en ME/CVS-ers van nabij en ziet wat er op hen afkomt. In een tijdperk waarin beter worden een 'linkse hobby' geworden lijkt te zijn, is dat niet altijd even appetijtelijk. Muriel signaleert.

De ontwikkeling begon met een subtiele verandering. Het blad UWV-Perspectief werd altijd discreet in ondoorzichtig plastic toegestuurd aan WAO-gerechtigden. Dat was prettig, gezien het stigma van 'staatsopvreter' dat WAO draagt. Dat het blad ineens in een transparante omhulling verzonden werd, zag ik aanvankelijk als een 'restyling' van het blad. Transparant, en wel zo dat de achterzijde van het blad goed leesbaar is, daar waar een verbaal zeer getalenteerde blinde cabaretier steevast zijn dédain uitspreekt over andere arbeidsgehandicapten, over mensen die niet een speciaal talent bezitten en die dus van hun recht op een uitkering gebruik maken. Zelf verdient hij 'gewoon'  zijn geld met zijn teksttalent, is de moraal die zijn stukken uitwasemen. En met het opschrijven van die bedenkelijke boodschap haalt hij een deel van dat geld binnen.

UWV-perspectief wordt gelukkig uitsluitend aan arbeidsongeschikten toegestuurd. Die hebben daarmee nog de keuze om die twijfelachtige berichtgeving uit het zicht te houden van het grote publiek. Sinds kort is er echter op Radio 1 een reclame die de grenzen van het betamelijke overschrijdt. Ik doel op de commercial waarin ene Petra op een handige manier eerst de aandacht en het medeleven van de luisteraar opwekt, en daarna WAO-ers wegzet in een belbaan. Ze vertelt eerst hoe bij haar reuma ontdekt werd en hoe daardoor haar leven instortte: het werk op de kindercrèche was immers álles voor haar. En nee, haar ziek-zijn was niet psychisch, ze blijkt 'echt' ziek. Dat is een tweede handige zet, want het sluit prima aan bij heersende vooroordelen ten aanzien van psychische problematiek: 'psychisch' is 'niet echt'. En dan neemt de commercial een ongeloofwaardige wending: Petra blijkt nu dolgelukkig in een callcenter te werken. Ongewenste telefoontjes plegen met eindeloos dezelfde boodschap. Hoe verzinnen ze het. Onder chronisch zieken is het begrip 'callcenter' al jaren spreekwoordelijk voor het wegparkeren van ontwikkelde mensen naar dom werk. De commercial gaat verder: in plaats van zorgen voor kinderen, "ach," zorgt Petra nu goed voor haar collega's. Zo luidt het vergezochte en laagintellectuele verband dat tussen haar oude en haar nieuwe werk gelegd wordt. Met het woordje 'ach' in de commercial worden in één haal haar vroegere bevlogenheid en toewijding verbrijzeld. Ook al zo ongeloofwaardig.

Een publieke zender wordt hier gebruikt om een kleine selecte doelgroep te benaderen. Namen en adressen van de leden van die doelgroep zijn bekend, dus het is helemaal niet nodig om hen via een dure landsbrede onpersoonlijke radiocommercial te benaderen. Waarom gebeurt dit dan toch? Wat heeft de rest van Nederland aan dit radiobericht?

De enige drijfveer die ik kan bedenken voor deze onsmakelijke overheidsact, is dat ons landsbestuur de sociale druk van gezonde mensen op arbeidsongeschikten wil opvoeren. Een slinkse manier om bezuinigingen te bereiken op het front van uitkeringen. En wellicht ook op het front van psychologische hulp. Dit is niet geheel ondenkbaar met een kabinet waar opkomen voor zwakkeren als 'linkse hobby' bestempeld wordt, en waar reeds bezuinigingen zijn ingezet op deze twee fronten.

Wat zal de volgende stap zijn in deze immorele ontwikkeling? Wat ertegen te doen? Jan met de pet laat zich maar al te gemakkelijk beïnvloeden, blind als ie is voor deze callcentrische vernedering. Dat moet vroegtijdig afgestopt. Laat bij je hele adressenboek een belletje rinkelen. Bel ze voor een kwel-me-niet register, is mijn boodschap. ME-ers en CVS-ers, aan het werk, grijp de telefoon!

                                  Muriel d'Oeil heeft sinds kort een blog op http://murielsignaleert.blogspot.com