Een gemeente mag een aanvraag voor een Wmo-vervoers-voorziening niet afwijzen met het argument dat iemands ziekte of gebrek niet objectief is aangetoond. Dat blijkt uit een uitspraak van de bestuursrechter in Utrecht.

Marianne Stockschens aanvraag voor voorzieningen in het kader van de Wmo is afgewezen. Ze lijdt al jaren aan het Chronisch Vermoeidheid Syndroom (CVS, beter bekend als ME) en heeft hierdoor 'nogal wat beperkingen', zegt ze, waarvan vermoeidheid bij de minste of geringste inspanning de voornaamste is. Toen ze in 2008 naar Amerongen verhuisde, vroeg ze bij het Wmo-Ioket een vervoersvergoeding, aanpassingen in haar woning en een elektrische fiets aan. De gemeente wees dat verzoek af. De bestuursrechter in Utrecht oordeelde op 12 juli jongstleden dat die afwijzing onterecht was.

 De gemeente Utrechtse Heuvelrug stelde dat iemand slechts voor een vervoermiddel in aanmerking komt als de betreffende persoon aantoonbare beperkingen ondervindt ten gevolge van ziekte of gebrek, en dat deze beperkingen op objectief medische gronden zijn aangetoond. Maar de rechtbank meent dat de wetgever er in de Wmo 'uitdrukkelijk voor heeft gekozen de doelgroep van de maatschappelijke ondersteuning ruimer te onderschrijven dan in de Wvg en dus niet te beperken tot personen die ten gevolge van ziekte of gebrek aantoonbare beperkingen ondervinden.' Daarnaast had de gemeente Stockschen in de gelegenheid moeten stellen om al na de hoorzitting stukken te overleggen, waaruit blijkt dat bij haar inderdaad de diagnose ME is gesteld. (Zij overlegde deze stukken, zoals een brief van een arts-assistent en een revalidatiearts, uiteindelijk bij haar beroepschrift.) Al met al is het besluit van de gemeente 'niet deugdelijk gemotiveerd' en 'onzorgvuldig voorbereid', aldus de rechtbank, die de gemeente vier weken de tijd gaf om opnieuw te beslissen.

Bron: Zorg+Welzijn, 7 september 2011