SAMENVATTING VOORSTELLEN COMMISSIE DONNER
-----------------------------------------

Op 30 mei 2001 verscheen, in opdracht van de regering, het rapport van de
commissie Donner* met voorstellen voor een drastische herziening van de WAO.
De commissie Donner adviseert om in de toekomst alleen nog een WAO-uitkering
te geven aan 'echte' arbeidsongeschikten. Volgens de commissie zijn dit
mensen waarvan op het moment van keuring vaststaat dat zij helemaal niet
meer kunnen werken en dat dit de rest van hun leven zo zal blijven. Voor
deze mensen vervalt het huidige WAO-gat en zij krijgen een uitkering van
70% of zelfs iets meer van hun laatste salaris. Zij mogen wel bijverdienen
en hoeven geen herkeuringen te ondergaan.

Alle anderen die als gevolg van ziekte of ongeval niet of nog maar beperkt
kunnen functioneren krijgen geen WAO-uitkering, maar moeten er samen met hun
werkgever uit zien te komen.

Werknemer en werkgever zijn volgens de commissie gezamenlijk
verantwoordelijk voor herstel en reïntegratie in het arbeidsproces. Twee
jaar lang moet de werkgever in principe het loon van de zieke werknemer
doorbetalen. In die tijd moeten werknemer en werkgever samen werken aan
herstel en aan hervatting van het eigen werk of binnen of buiten het bedrijf
ander werk zoeken. Is al binnen twee jaar duidelijk dat de werknemer echt
helemaal niets meer zal kunnen, dan kan eerder een WAO-uitkering worden
aangevraagd, vanaf drie maanden na de eerste ziektedag. Maar wanneer
werknemer of werkgever onvoldoende zijn best heeft gedaan om herstel te
bevorderen en weer aan het werk te gaan, dan wordt een WAO-aanvraag niet in
behandeling genomen. De werknemer wordt dan weer teruggestuurd naar de
werkgever. Vindt die dat de werknemer niet voldoende meewerkt aan
werkhervatting, dan kan hij een korting toepassen op zijn loon of zelfs tot
ontslag overgaan, ook binnen de termijn van twee jaar. In dat geval bestaat
er geen recht op WW. Wanneer de werkgever zijn verplichtingen niet nakomt
blijft hij verplicht om, ook na twee jaar, het loon door te betalen. De
werknemer heeft dan geen recht op WAO of WW.

De werknemer hoeft een aanbod door de werkgever van aangepast werk tegen een
loon dat lager is dan 70% van het oorspronkelijke loon niet te accepteren.
Hij mag dan ook kiezen voor ontslag. In dat geval krijgt hij wel tijdelijk
een WW-uitkering en, wanneer die afloopt, een uitkering op bijstandsniveau,
tenminste wanneer hij geen partner heeft met een eigen inkomen. Een
werknemer die een dergelijk laag loon wel accepteert kan een tijdelijke
aanvulling krijgen tot 70% van zijn oude loon. De werkgever moet deze
aanvulling, die steeds minder wordt en na een paar jaar vervalt, betalen.
De werkgever en werknemer die er niet samen uitkomen moeten hun
meningsverschillen voorleggen aan een zogenaamde onafhankelijke
vertrouwenscommissie of vertrouwenspersoon. De commissie ziet liever niet
dat de rechter wordt ingeschakeld. Maar in laatste instantie kan de
burgerlijk rechter beoordelen of het arbeidscontract wel wordt nageleefd.
De voorstellen van de commissie Donner gelden niet voor de huidige WAO-ers
en ook niet voor de huidige én toekomstige jonggehandicapten (Wajongers).
Voor hen blijven de bestaande regelingen gelden.


*Commissie Donner, 'Werk maken van arbeidsongeschiktheid', 30 mei 2001.
De volledige tekst van het rapport is te vinden op www.minszw.nl
Op de website van de Steungroep ME en Arbeidsongeschiktheid zijn zeer veel
berichten over en commentaren op het rapport van de commissie Donner en
ander WAO-nieuws opgenomen: www.leefwijzer.nl/steungroep-me