Reactie op "Kenniscentra nodig voor chronische vermoeidheid"

Het artikel "Kenniscentra nodig voor chronische vermoeidheid" (Haagse
Courant, 23 januari) besluit met de passage:  "Cognitieve gedragstherapie is
tot nu toe de enige behandeling die effect heeft bij chronische
vermoeidheid. Bij een goede indicatiestelling heeft zeventig procent van de
cvspatiënten baat bij deze behandeling."

Hieruit blijkt de spraakverwarring die er rond dit thema in Nederland
heerst. Het Chronische Vermoeidheidssyndroom (CVS) is door de
Wereldgezondheidsorganisatie van de Verenigde Naties ingedeeld bij de
ziektes van het centrale zenuwstelsel. Eén van de belangrijkste symptomen is
zeer ernstige chronische vermoeidheid, die niet door rust geneest en die
langer dan 6 maanden aanhoudt. Maar om als CVS-patient aangemerkt te kunnen
worden dient nog aan andere medische criteria voldaan te worden. Deze
criteria zijn officieel vastgelegd. 'CVS' is dus een specifiek medisch
syndroom, waarvan chronische vermoeidheid één van de symptomen is. Bij CVS
en chronische vermoeidheid is dus allerminst sprake van hetzelfde begrip:
chronische vermoeidheid is een symptoom dat ook bij een groot aantal andere
aandoeningen voorkomt.

In de aangehaalde passage wordt tevens gemeld dat in het UMC Nijmegen een
vorm van cognitieve gedragstherapie (CGT) is ontwikkeld, waarbij 70 procent
van de CVS-patiënten baat zou hebben. Dit is misleidend. In een publicatie
in The Lancet van vorig jaar, waarin de resultaten van dit onderzoek werden
besproken, is het veel lagere percentage van 33% terug te vinden. Hierbij
moet tevens opgemerkt worden dat bij dit onderzoek ook patiënten waren
betrokken, die niet aan de officiële definitie van CVS voldeden en dat
ernstig zieke patiënten niet aan het onderzoek hebben deelgenomen.


Michael Koolhaas, bestuurslid Steungroep ME en Arbeidsongeschiktheid
Willem Bulter, bestuurslid ME-Stichting